Verhuizen doe je zo!
Peter van den Boom
Je stapt voor het eerst als eigenaar je nieuwe huis binnen, je hebt zojuist de sleutel gekregen van één van die altijd would-be lollige notarissen - wilt u nog een kopje koffie, het is echt gratis haha - waar ons land vol is en je denkt: pwoeoeoeoeaaaaa…!!
Alles ziet er heel anders uit dan de laatste keer, toen je aan de hand van een ongeïnteresseerd, oh ja, er is ook nog een trapkast zie ik hier in de bijlage staan…, makelaarsvrouwtje (ja, dames sorry voor de typering, maar ik was na tien minuten werkelijk behoorlijk geïrriteerd) met olympische snelheid door alle ruimtes werd geleid en je zoveel indrukken te verwerken kreeg dat het opnamevermogen van je hersenpan al snel tot nihil was gereduceerd.
Ik probeer me te herinneren waarom wij destijds besloten om voor dit huis te gaan, om het eens modernistisch te zeggen. Ik vertel mezelf dat de met een mooie erker verlengde woonkamer uitzicht bood op een diepe, verzorgde tuin en de grote woonkeuken veel mogelijkheden had om er wat moois van te maken. Allemaal zaken waar ons toenmalige huis niet over beschikte.
Maar als je dan voor het eerst, als rechtmatig eigenaar, over de drempel stapt wordt je door heel andere zaken overvallen. De kamers lijken veel kleiner nu ze leeg zijn. De door de vorige bewoners gebruikte kleurencombinaties op muren en deuren bezorgen je subiet schele hoofdpijn en wat destijds een nog zeer bruikbare vloerbedekking in de beoogde logeerkamer leek ziet er nu niet meer uit omdat de plaats waar een wandkast heeft gestaan wordt gemarkeerd door een grote, rechthoekige plek met een zeer afwijkende kleurstelling.
De woonkeuken is weliswaar nog steeds groot, maar de afwezigheid van een vaatwasser en magnetron valt me opeens erg zwaar. De laatste keer was de badkamer na vluchtige inspectie gekwalificeerd met het label ’kan nog wel een paar jaar mee’ en nu je er wat langer in staat dringt het besef langzaam door dat er klein vermogen nodig is om alleen al de meest elementaire voorzieningen te vervangen door modernere varianten.
En zo kan ik nog even doorgaan. Waarom zie je dat soort dingen niet voordat je een huis koopt? Ligt zeker aan mij. Ik moet eigenlijk altijd drie keer kijken alvorens er iets werkelijk tot me doordringt.
Uiteindelijk sta ik weer in de tuin - mijn vrouw is nog ergens halverwege de tour - handen in de zakken en verlangend naar een sigaret. Die heb ik dus niet bij me, omdat ik enige dagen daarvoor juist gestopt ben met roken. De reden is me nu even ontschoten. Dus ik banjer doelloos over een gazon vol klaver en probeer in gedachten een lijstje te maken met aan te schaffen zaken en te verrichten werkzaamheden om het wonen in ons nieuwe huis naar een aangenamer niveau te tillen.
Het lukt nog niet zo. Teveel en te duur zijn de twee kernbegrippen die aan de binnenkant van mijn schedel een comfortabel plaatsje hebben gevonden. Plots zie ik mijn vrouw driftig wenken vanachter een bovenraam. Ze staat in onze beoogde slaapkamer en wil blijkbaar dat ik snel naar boven kom. Ik besluit zo langzaam mogelijk die kant op te gaan. Waar kan ze in godsnaam nu zo enthousiast over zijn?
Wordt vervolgd……