Een ongewenst prikje
Uriël Schuurs
Ik zat in de trein en bladerde verveeld in De Telegraaf die een andere reiziger had laten liggen. Mijn aandacht werd getrokken door een bericht over het eindexamen met een schreeuwende kop: “Steeds meer fouten in eindexamen”. Uitgebreid stond beschreven dat er twee fouten in het examen Nederlands stonden. Tja, dan moet je het op voorhand wel eens zijn met de schrijver: een schandelijke zaak. Gelukkig had de schrijver van het artikel voor een komische noot gezorgd, al dan niet uit onbenulligheid. Er stond namelijk: “De zin waar de eerste fout in staat, luid als volgt …” En dat is fout: hoe luid de schrijver de noodklok ook wilde luiden, in dit geval moet “luid” toch echt met dt.
Afgezien daarvan, de schrijver van het artikel had toch wel een punt. Er zijn dit jaar namelijk veel meer geluiden die erop wijzen dat het slecht gesteld is met het taalgebruik in de examens. Een examen is bij uitstek het instrument om aan te tonen dat de deelnemende scholieren een bepaalde vaardigheid onder de knie hebben, een bepaald niveau bereikt hebben. Het is de wereld op zijn kop als zelfs de samensteller van het examen niet steeds op het vereiste niveau blijkt te kunnen schrijven.
Is dat erg? Ja. Is het ook verwonderlijk? Misschien niet. In elk geval niet voor wie af en toe kennis neemt van wat er speelt in onderwijsland. De afgelopen jaren zijn we opgeschrikt door alarmerende berichten over leerkrachten die niet meer kunnen rekenen en spellen. Er is bovendien een alarmerend lerarentekort. Van scholieren hoor ik met regelmaat verhalen over onbekwame docenten die de ene fout na de andere op het bord schrijven; als maar de helft van die verhalen waar is, is het treurig gesteld met de kwaliteit van het onderwijs. En de docent die het eigen vak wel goed verstaat, mag het management in: voor 100 euro netto in de maand méér mogen ze dan dingen gaan doen die ze níet goed kunnen, zoals roosters maken of vergaderingen voorzitten.
Het is maar een klein stapje verder naar bijvoorbeeld verplegend personeel dat niet kan rekenen en daardoor per abuis tien keer zoveel medicijnen toedient via het infuus. Soms heb ik die nachtmerrie dat ik in het ziekenhuis lig. Ik vraag de zuster om een steek en ze geeft me liefdevol de definitieve prik. Is een goede taalbeheersing belangrijk? Tja, wie weet…
Meester Prikkebeen