Uurtje Factuurtje

Eline Walda
Mijn leven leek de afgelopen weken wel een rollercoaster. En het is allemaal de schuld van mijn baas, die eist nogal niet wat van me. Productiviteit, creativiteit, kwaliteit, strakke deadlines, overal aan denken en niet zeuren. Dat ik eigen baas ben, doet daar niets aan af, het wordt er eerder door versterkt. Ooit werkte ik in loondienst, en of ik nu een productieve of minder productieve dag had, aan het eind van de maand werd ik steevast beloond voor het feit dat ik aanwezig was geweest op mijn werkplek.

Op het moment dat je je op het gebied van consultancy begeeft is het afgelopen met die aanwezigheidsbeloning. De schaduwzijde van het beruchte uurtje-factuurtje principe is dat je het, met een greintje fatsoen in je lijf, niet in je hoofd haalt je opdrachtgever uren in rekening te brengen die je verlummeld hebt. Ik ben dan ook nog nooit zo productief geweest als juist nu, nu ik eigen baas ben.

De afgelopen weken was het een gekkenhuis in de aanloop naar een tweetal leiderschapsdagen die ik voor een opdrachtgever organiseerde. Bijzonder moest het zijn, vernieuwend! Verrassend! Inspirerend! En zo reed ik van hot naar her, telefoneerde, communiceerde en praatte tot ik geen stem meer over had. Regelde, zeurde, mailde, bevestigde. En opeens was het zover, de actielijst afgecheckt en de deadline gehaald en het enige dat ik nog kon doen was hopen dat zich geen rampen zouden voordoen. Geen massale griepaanval bij de deelnemers, geen zuidwesterstorm, geen beren of bomen op de weg, geen tegenvallende catering en alsjeblieft, /alsjeblieft/ geen speaker die zijn toehoorders in slaap zou mompelen!

Ik hield mijn adem in en bleef hem inhouden tot de slotact van de improvisatieacteurs. En pas toen de deelnemers zich nog nalachend naar de borrel begaven, en ik de ontspannen gezichten zag, de goedkeurende woorden van de opdrachtgever in mijn oren, pas toen kon ook ik relaxen. Ik bladerde vluchtig door de evaluatieformulieren. Hier en daar een zeven, veel achten en negens ... pfff. Ik dronk een wijntje, startte de auto. Het raampje open. Frisse lucht, uitwaaien. /Relax, take it easy/ roffelend in de boxen. En pas toen merkte ik wat een gigantische hoeveelheden adrenaline zich in m'n lijf hadden opgehoopt. Complete ontlading! In feeststemming naar huis, de klus geklaard.

Daarna het weekend, een rustige start, uitslapen, even niets. De adrenaline op, de mail ongelezen en de telefoon van de haak. Ik ga mijn baas vragen of ik het de komende week even lekker rustig aan mag doen. Zou ze het goedvinden?