Ze fotograferen zichzelf compleet uit beeld
Erik de Vries
In elke groep hebben de kinderen een act voorbereid voor het open podium: een lied, een stukje theater. Onder zachte stimulering van de juf of meester staan groep 1 tot en met 4 om beurten met ontwapenende verlegenheid hun ingestudeerde kunstje te vertonen. Een prachtig gezicht, dat veel ouders helaas in essentie ontgaat. Want zodra een nieuwe groep aan zijn uitvoering begint, treedt de bijbehorende ouderschaar naar voren om met gestrekte armen hun digitale compact-camera's in de aanslag te brengen. De vergelijking met een zwerm paparazzi die een celebrity belaagt dringt zich aan mij op. Wat de kinderen op dat moment doen en beleven lijkt niet van belang, als het maar wordt vastgelegd voor het nageslacht.
Wat de ouders niet doorhebben is dat ze zichzelf volledig uit beeld fotograferen. Niet alleen in de ogen van hun kinderen, die geen lieve met belangstelling toekijkende ouders om zich heen zien maar alleen camera's. Maar vooral voor zichzelf. Door hun fixatie op het coûte que coûte moeten vastleggen van elke bijzondere actie van hun koter, ontnemen ze zichzelf de kans van het moment te genieten. Achter die camera zetten ze hun eigen beleving buitenspel. Ze zullen het later met de foto's moeten doen. Ze leggen het moment suprême dan misschien wel vast op de gevoelige beeldsensor, ondertussen missen ze het hier en nu. Ze zijn er niet echt bij.
Juist om die reden neem ik heel vaak geen camera mee naar dit soort gelegenheden. Ik ga mijn kinderen liever fotograferen als ze lekker met iets bezig zijn, zonder dat ze mij op dat moment als publiek ervaren. En als ik per se toch een plaatje nodig denk te hebben van dat unieke optreden van mijn dochter op het schoolplein, toen ze in groep 2 zat, dan zijn er genoeg ouders die me wel een kiekje willen mailen.